Size sürekli yaşadığım bir olayı anlatıcam. Başlıktan biraz karmaşık gibi görünsede aslında değil. Ayrıca hazır anlatmaya başlamamışken.. başlığın berbat olduğunun farkındayım. :D
Havalar soğuk olduğu için haliyle montumu giyerim bu zamanlarda ve ellerim daima ceplerimde olsun isterim. Yani montumu giymişken daima montumun ceplerindedir ellerim. Telefonumu ise sol cebimde taşırım daima.
Telefonumu çıkarmak için sol elimi çıkarttığımda doğal olarak sol cebime sokmam lazım ki telefonumu alıp ulaşmak istediğim bu telefonuma bakma arzusuna kavuşayım. ( Ooof çok güzel cümle kurdum valla.. :D ) İşte o hoş olmayan durum: telefonumu almak için elimi cebime attığım an.
Sadece o anı kısaca özetlemek gerekirse... Sol elim pantolonumun, sağ elimse montumun cebinde ve böyle çapraz iğrenç, tiksindirici bir görüntü.Tabii beni pek tanımadığınız için böyle bir durumda kaldığımda nasıl bir ruh haline gireceğimi bilmiyorsunuz.
Am o an, o an benim için tam bir çıkmazdır. Sanki o anda hayat durur ve fotoğraftaki gibi tüm insanlar benim bu biçimsizce duruşuma bakar. Oysa hem bu telefonu çıkarma süreci saniyelik birşey hem de kimsenin bana baktığı yoookkk. Yani baksalar ne olucak ki sanki. Kendimi anlayamıyorum bazen... Hadi tamam diyelim ki bu kötü bir durum e ozaman neden hep aynı duruma düşüyosun ya da neden iki elini birden çıkarmıyosun...
